آورده‌اند كه ندیمی از ندمای مأمون, شبی درخدمت او سمری می‌گفت و از نظم و نثر در پیش وی دری می‌سفت. پس در اثنایِ آن  گفت كه: در همسایگیِ من مردی بود دیندارِ پرهیزگار, و كوتاه دستِ یزدان پرست. چون مدتِ حیاتش به آخر آمد, و اجل بر املِ او غالب شد, پسری جوان داشت و   بی‌تجربه؛ او را پیش خود خواند و از هر نوعی او را وصیتها كرد و در اثنایِ آن گفت: ای جانِ پدر, آفریدگارِ عالم- جلّ جلاله- مرا مال و نعمتی داده است و   من, آن را به رنج و سختی, حاصل كرده‌ام؛ و آسان آسان به تو می‌رسد؛ نمی‌باید كه قدرِ آن ندانی و به نادانی آن را به باد دهی. جهد كن تا از اسراف كردن,  دور باشی و از حریفانِ پیاله و نواله كرانه كنی. و من یقین دانم كه چنانكه من به عالم آخرت روم, جماعتی از ناهلان, گردِ تو در آیند و یارانِ بد, تو را  به فسادها تحریض كنند و تمامت این مالِ تو تلف شود. باری, از من قبول كن  كه اگر این همه ضیاع و متاع بفروشی, زینهار تا این خانه نفروشی كه مردِ  بی‌خانه چون سپری بود بی دسته. و اگر افلاسِ تو به نهایت رسد و نعمتِ تو سپری  شود و دوست و رفیق, خصم شوند, زینهار تا خود را به سؤال بدنام نكنی؛ و در فلان خانه رسنی آویخته‌ام و كرسی نهاده, باید كه در آنجا روی و حلقِ خود را در آن طناب كنی, و كرسی از زیر پایِ خود برون اندازی. چه مردن به از زیستن به دشمنكامی. پدر, جوان را این وصیّت بكرد و به دارِ آخرت, رحلت كرد. پسر,  چون از تعزیت پدر باز پرداخت, روی به خرج ِ اموال آورد, و در مدت اندك, تمامت  آن مالها را تلف كرد و آنچه عروض و اقمشه بود جمله بفروخت, و جز خانه, مر وی   را هیچ دیگر نماند. و كار فقرو فاقه و عُسرتِ او به درجه‌ای رسید كه چند شبانروز گرسنه بماند و هیچ كس او را طعامی نمی‌داد. پس وصیّت پدرش, یاد    آمد. برفت در آن خانه كه رسن آویخته بود و كرسی نهاده. بیجاره از غایتِ  اضطرار به استقبالِ مرگ باز شد و در آن خانه شد و رسنی دید از سقف معلّق و  كرسی در زیر آنه بنهاد و حیات را وداع كرد و بر كرسی شد و رسن را در حلقِ خود  انداخت, و كرسی را به قوّت پای, دور انداخت. از گرانی جُثّة او, تیرِ آن خانه بشكست و ده هزار دینار سرخ از میان تیر بیرون افتاد. چون جوان, آن زر   بدید, بغایت شادمان شد, و دانست كه غرضَ پدر وی از آن وصیّت, آن بوده است كه    بعد از آنكه جامِ مذّلت, تجرّع كرده باشد, چون زر بیابد, دانسته خرج  كند. پس, جوان دو ركعت نماز بگزارد و آن زرها به آهستگی در تصرّف آورد و  اسبابِ نیكو بخرید و زندگانی میانه آغاز كرد و از آن واقعه, از خوابِ غفلت بیدار شد و بغایتی متنبّه گشت كه حكیمِ روزگار شد. و فایدة این حكایت آن است كه مرد مُسرِف, آنگه از خواب بیدار شود كه مال از دست بداده باشد و از پای در آمده بُود.

1.قانون صف: اگر شما از یک صف به صف دیگری رفتید سرعت صف قبلی بیشتر از صف فعلی خواهد شد

2. قانون تلفن: اگر شما شماره ای را اشتباه گرفتید آن شماره هیچگاه اشغال نخواهد بود

3. قانون تعمیر : بعد از اینکه دستتان حسابی گریسی شد ٬ بینی شما شروع به خارش خواهد شد

4. قانون کارگاه : اگر چیزی از دستتان افتاد به طور قطع به پرت ترین گوشه ممکن خواهد خزید

5. قانون حمام: وقتی که خوب زیر دوش خیس خوردید تلفن شمازنگ خواهد خورد

 6.قانون معذوریت: اگر بهانتان پیش رئیس برای دیر آمدن پنچر شدن ماشینتان باشد روز بعد به واقع به خاطر پنچر شدن ماشینتان دیرتان خواهد  شد

7. قانون رو به رو شدن : احتمال روبه رو شدن با یک آشنا وقتی که با کسی هستید که مایل نیستید با او دیده شوید افزایش می یابد

8 قانون نتیجه: وقتی می خواهید به کسی ثابت کنید که یک ماشین کار نمیکند کار خواهد کرد

9. قانون تئاتر : کسانی که صندلی آن ها از راهرو دورتر است ٬ دیر تر می آیند

 10.قانون قهوه : قبل از اولین جرعه از قهوه داغتان ٬ رئیستان از شما کاری خواهد خواست که تا سرد شدن قهوه طول خواهد کشید.

سرمایه انسان چیست؟

تصور کنید بانکی دارید که در آن هر روز صبح 86400 دلار به حساب شما واریز میشود و تا

 آخر شب فرصت دارید تا همه پولها را خرج کنید. چون آخر وقت حساب خود

 به خود خالی میشود. در این صورت چه خواهید کرد؟ البته که سعی میکنیدتا

آخرین دلار را خرج کنید!هر کدام از ما یک چنین بانکی داریم بانک زمان. هر روز

 صبح در بانک زمان شما 86400 ثانیه اعتبار ریخته میشود و آخر شب این

 اعتبار به پایان میرسد هیچ برگشتی نیست و هیچ مقداری از این زمان به

 فردا اضافه نمیشود

برای فهمیدن ارزش 10سال از زوجهای تازه طلاق گرفته بپرس

.

برای فهمیدن ارزش 4  سال از فارغ التحصیلان دانشگاه بپرس.

برای فهمیدن ارزش 1  سال از دانش آموزی که در امتحان سال آخر رد شده بپرس.

برای فهمیدن ارزش 9  ماه از مادری که نوزاد مرده به دنیا آورده بپرس.

برای فهمیدن ارزش 1  ماه از مادری که نوزاد نارس به دنیا آورده بپرس.

برای فهمیدن ارزش 1 هفته از سر دبیر یک مجله هفتگی بپرس.

برای فهمیدن ارزش 1 ساعت از عشاقی که در انتظار هم هستند بپرس.

برای فهمیدن ارزش 1 دقیقه از شخصی که اتوبوس قطار هواپیما را از دست داده بپرس.

برای فهمیدن ارزش 1 ثانیه از شخص باز مانده از یک تصادف بپرس.

برای فهمیدن ارزش 1 /0 ثانیه از شخصی که در المپیک مدال نقره آورده  بپرس.

هر لحظه گنج بزرگی است. گنجتان را به مفت از دست ندهید. باز به خاطر بیاورید که

 زمان به خاطر هیچ کس منتظر نمیماند.

 دیروز به تاریخ پیوست . فردا معماست و امروز هدیه است اما این

 هدیه برای خیلی ها بی ارزش است.

                                                مکر زنان

روزی, روزگاری مردی تصمیم گرفت کتابی بنویسد به اسم مکر زن   زنی از این قضیه باخبر شد  و راه افتاد پرسان پرسان خانه آن مرد را پیدا کرد به بهانه ای رفت تو و پرسید داری چی می نویسی؟ مرد جواب داد دارم کتابی می نویسم به اسم مکر زنان, تا مردها بخوانند و هیچ وقت فریب آن ها را نخورند زن گفت : ای مرد تو خودت نمی توانی فریب زن ها را نخوری, آن وقت می خواهی کتابی بنویسی و به بقیه چیز یاد بدی؟ مرد گفت : من شماها را از  خودم بهتر می شناسم و مطمئن باش هیچ وقت فریب تان را نمی خورم زن گفت : عمرت را رو این کار تلف نکن که چیزی عایدت نمی شود مرد گفت : این حرف ها  را نمی خواهد به من بزنی؛ چون حنای شما زن ها پیش من یکی رنگ ندارد زن گفت : خلاصه از من به تو نصیحت؛ می خواهی گوش کن, می خواهی گوش نکن مرد  گفت : خیلی ممنون حالا اگر ریگی به کفش نداری, زود راهت را بگیر و از همان راهی که آمده ای برگرد و بگذار سرم به کارم باشد معلوم است که شما زن ها چشم ندارید ببینید کسی می خواهد پته تان را بریزد رو آب زن گفت : خیلی خوب و برگشت خانه حنا, سرمه, وسمه, غازه و   سرخاب و سفیداب را بست به کار و خودش را هفت قلم آرایش کرد رخت های خوبش را هم پوشید و باز رفت سراغ همان مرد و سلام کرد مرد جواب سلام زن را داد و  تا سرش را از رو کتاب ورداشت دلش شروع کرد به لرزیدن؛ چون دید دختر غریبه ای  مثل ماه ایستاده جلوش مرد با دستپاچگی پرسید تو دختر کی هستی؟ زن, پشت چشمی نازک کرد و جواب داد دختر قاضی شهر مرد گفت : عروس شده ای یا  نه؟ زن گفت : نه مرد گفت : چطور دختری مثل تو تا حالا شوهر نکرده?زن جواب داد از بس که پدرم دوستم دارد, دلش نمی اید شوهرم  بدهد مرد پرسید چطور؟ زن جواب داد هر وقت خواستگاری برام می اید, پدرم می گوید دخترم کر و لال و کور است و با این حرف  ها آن ها را دست به سر می کند مرد گفت : ای دختر زن من می شوی؟ زن گفت : من حرفی ندارم؛ اما چه فایده که پدرم قبول نمی کند مرد گفت : دستم به دامنت؛ بگو چه کار کنم که به وصالت برسم؟ دختر گفت : اگر راست می گویی و عاشق من شده ای, برو پیش پدرم خواستگاری, پدرم به تو می گوید دخترم کر و  لال است و به درد تو نمی خورد تو بگو با همه عیب هاش قبول دارم این طور شاید  راضی بشود و من را بدهد به تو. مرد گفت : بسیار خوب و رفت پیش قاضی   گفت : ای قاضی آمده ام دخترت را برای خودم خواستگاری کنم قاضی گفت : خوش   آمدی؛ اما دختر من کر و لال و کور است و به درد تو نمی خورد مرد گفت : دخترت را با همه عیب و نقصش قبول دارم قاضی گفت : حالا که خودت می خواهی,  مبارک است و همه اهالی شهر را جمع کرد عروسی مفصلی گرفت و دخترش را به عقد آن مرد درآورد .داماد با یک دنیا شوق  و ذوق رفت جلو, روبند عروس را ورداشت و تا چشمش افتاد به روی عروس دو دستی زد  تو سر خودش؛ چون دید هر چه قاضی از دخترش گفته بود, درست است مرد فهمید   آن زن قشنگ فریبش داده؛ ولی جرئت نداشت زیر حرفش بزند و به قاضی بگوید دخترش  را نمی خواهد آخر سر دید راهی براش نمانده, مگر اینکه به جای دوری  برود که هیچ کس نتواند ردش را پیدا کند این طور شد که بی خبر گذاشت از خانه قاضی رفت. رفت و رفت تا رسید به شهری که هیچ   کس او را نمی شناخت مدتی که گذشت دکانی برای خودش دست و پا کرد و  شروع کرد به کار و کاسبی. یک روز دید همان زن قشنگ آمد به دکانش و سلام کرد  مرد از جا پرید و با داد و فریاد گفت : ای زن تو من را از شهر و دیارم آواره  کردی, دیگر از جانم چه می خواهی که در غربت هم دست از سرم بر نمی داری؟ زن خندید و گفت : من از تو هیچی نمی خوام؛ فقط آمده ام بپرسم یادت هست گفتی هیچ وقت فریب زن ها را نمی خورم؟ مرد گفت : دیگر چه حقه ای می خواهی  سوار کنی؟ تو را به خدا دست از سرم وردار زن گفت : اگر قول می دهی برای زن ها کتاب ننویسی و پاپوش درست نکنی, تو را از این گرفتاری نجات می دهم مرد گفت : کدام کتاب؟ بعد از آن بلایی که سرم آوردی, کتاب نوشتن را بوسیدم و گذاشتم کنار. زن گفت : اگر به من گوش کنی, کاری می کنم که قاضی  طلاق دخترش را از تو بگیرد مرد گفت : هر چه بگویی مو به مو انجام می دهم زن گفت : حالا که عقلت برگشته, با یک دسته غربتی راه بیفت  سمت شهر خودمان و آن ها را یکراست ببر در خانه قاضی و در بزن قاضی خودش می  اید در را وا می کند و تا چشمش می افتد به تو می پرسد این همه مدت کجا بودی؟

      بگو دلم برای قوم و خویشم تنگ شده بود و رفته بودم به دیدن آن ها و چون چند سال بود که از هم دور بودیم, نگذاشتند زود برگردم حالا هم آمده اند عروسشان را ببینند و مدتی اینجا بمانند مرد همین کار را کرد و با یک دسته کولی راه افتاد؛ رفت خانه قاضی و در زد قاضی آمد در را وکرد و دید دامادش با  سی چهل تا کولی ریز و درشت پشت در است قاضی از دامادش پرسید این همه مدت کجا  بودی؟ مرد جواب داد ای پدر زن عزیزم مدتی از قوم و قبیله ام بی خبر بودم,  یک دفعه دلم هواشان را کرد و رفتم به دیدنشان حالا آن ها هم با من آمده اند   عروسشان را ببینند و مدتی اینجا بمانند بعد شروع کرد به معرفی آن ها و گفت : این پسرخاله, آن دخترخاله, این پسر عمو, آن دختر عمو, این پسر عمه, آن  دختر عمه کولی ها دیگر منتظر نماندند و جیغ و ویغ کنان با بار و بساطشان  ریختند تو خانه قاضی یکی می پرسید جناب قاضی سگم را کجا ببندم؟ دیگری می گفت : خرم چی بخورد؟ دیگری می گفت : بزم را کجا ببندم؟ قاضی دید اگر مردم بفهمند دامادش کولی است, آبروش می ریزد و نمی تواند در آن شهر زندگی کند این بود که دامادش را کنار کشید و به او گفت :  تا مردم نیامده اند به تماشا و تو شهر انگشت نما نشده ام, دخترم را طلاق بده  و قوم و خویش هات را بردار برو مرد گفت : پدر زن عزیزم من آه در بساط   ندارم که با ناله سودا کنم؛ آن وقت مهریه دخترت چه می شود؟ قاضی گفت : کی  از تو مهریه خواست؟ مرد که از خدا می خواست از شر دختر خلاص شود, حرف  قاضی را قبول کرد دختر را فوری طلاق داد و رفت با همان زنی که فریبش داده بود  عروسی کرد